سلام با یک عدد همچین چیزایی، >

< توضیح اسمایل (برای اونایی که منو خیلی دوس دارنو نمیتونن گریمو ببینن! )

گریه از سر دلتنگیو اشک شوق برگشتو کمی هم مظلوم نماییه (  <  خودتون ببینید تفاوتو)

((ایشون بخشی از کامنت یکی از دوستانه که به ما لطف دارن))

>> هر بار که آمدم به صد شوق و امید
     این چشم یکی مطلب از آن هوش ندید

در جواب این بیت:

ای دوست که لطف تو مرا قابل داشت

چندیست که هوش از سر من پا برداشت

سرگرم شدیم به حالی سرمَشت

احوال وخیمی که به ما عارض گشت

(سرمشت : همون سرمست خودمون! ببخشید ما یخده س رو خوب نیتونیم تلفظ کنیم. البت س اول سرمشت بخاطر وجود انرژی باهر جون کندنی بود... چیه؟ خب شعر قافیه میخواد دیگه)

خب همین اول زیاد خودمو خسته نمیکنم. قبل اینکه برم اول نماز روزتون قبول باشه... دوم بیست و سوم منو فراموش نکنین.

***

"بدون شرح" ادامه ی ملطب

اول همه با هم یه نفس عمیقـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ!
(بسه چه خبره! درسته که هوا جزء منابع پایان ناپذیره ولی احتیاط شرطه عقله!)
حالا همه با هم یه نیشخند لطیف مث این >
اگه یه مدتی هیچ نشونه ای مبنی بر زنده بودنم به چش نمیخورد، اگه ازتون خبر نمیگرفتم، (بخشش از جانب بزرگونه یادتون نره پلیز!) اگه سال نو رو تبریک نگفتم؛ خب الان میگم!
 «منم به نوبه خودم سال جدید رو به ملت شریف ایران بخصوص اونایی که یه مدتی بهشون سخت گذشته تبریک عرض مینمایم.»

اینم حکایت ما

آمده است در روایات، روزی خواجه نشسته بودندی و غصه بر او چیره شدندی! از ایشون پرسیدند چه شدندی که اینچنین اخمو گشتندی و ابروهای مبارک بهم پیچیدندی و باز نشدندی ینی گره خوردندی!
 خواجه بفرمود: چندیست سفارش کرده ایم آن مخابرات را
 ( که هرچه میکشیم ... و اگر هم نبود... هیییی بسوزه پدر اعتیاد! )
به 4 بند سیم ناقابل، که شعاع هرکدام آن به میلیمتر هم نرسدندی، و ای داد ازین تعطیلات و ای بیداد ازین شانس و ایول به طاقت فوق التصور ما!
تازه به رفیق شفیق مولانا بدپیله هم نتوان زنگیدندی! (ازین مشکل بدترتر از کجا توان یافت ها؟)
در کل توفیق اجباری ترک نصیبمان گشته بودندی!
خلاصه؛ روز و شب کارمان شده بودندی انتظار، ازون انتظار الکیا نه...
ازونایی که تو فیلما نشون میدن، ازونا!
بابا هم در جواب چی شد بابا؟ میان یا نه؟ میگف: شاید این هفته بیاید شاید!
 آره جونم براتون بگه که پشت پنجره مث یه جیک جیکوی غمگین ، منتظر ناجی وصال (وصل به نت منظورمه بابا) نشسته بودمو  ( e  چرا این فعله بودندی نشد؟! Oh مث اینکه یادم رف من الان خواجم. ببخشید یخده احساساتی شدم! )
تا اینکه یه روز یکی زنگید و گفت: آقا وصله! بزن تو رگ!
حالا همه با هم یه صلوات به سلامتی هرچی آی کیوی با ارادس!  ( ترک خیلی سخته من واقعا خوشحالم که سربلند ینی سالمم هنوز )
پندی از یک ترکنده ( ینی ترک کننده) : من تونستم تو میتونی! ( درسته که این ترکنده چیزی از دوست ناباب نگفت ولی از چشاش معلوم بود که رفیق ناباب اونو به این راه کشونده!)
پ ن : به زودی و اگه خدا بخواد حتما میام عیددیدنی! آجیل ماجیلا رو جم نکنید من موندم!

سلام به همه ی بروبچ دوستان

 یه راه برای از زیر کار در رفتن موقع خونه تکونی oR  ( امسال که تموم شد، سال بعد اینشالله )  اینه که شما مسئول مرتب کردن و جمع و جور کردن کتابا بشید و در حین اینکار بشینید و کل کتابا رو یکی یکی از اصول فلسفه و روش رئالیسم گرفته تا مدیتیشن و مراقبه بخونید...

  ضمنا اگه دفتر خاطرات کسی رو هم دیدید که دیگه چه بهتر! خودتون میدونید که هیچ نوعی از مطالعه اینقد فاز نمیده!

خب بریم سر وقت خاطرات و نوشته های پدر عزیزم که وقتی من سخــــــت (! ) در حال انجام کارهای  طاقت فرسا بودم دیدمش:

sssusssusssusss

 " شکر و سپاس خداوندی را سزاست که همه ی هستی ز اوست. گر امید عاقبتی بخیر باشد همه از فضل اوست.

پسرم دخترم! گل من ناز من

قدر بدون، قدر بدون

گل بی خار من!

عمر دنیا کوتاست

باید از آن گذشت

با طراوت ، شاداب

سربلند و جاوید مثل یک گل خوشبو

الهی گلم نشه پرپر

حاصل عمرم نشه پرپر

الهی عمر کوتاه گلم رو با ثمر کن

الهی او رو همراه پدر کن

الهی گلهامو خندان بگردان

الهی بقاء عمرشان رضوان بگردان

الهی عمرشان پاینده باشد

بهشت جاودان مأوایشان باد

(ازین تیکه نقش منو بروبچ پررنگ میشه  )

حاصل عمر من پسرم دخترم

تمام هستی من پسرم دخترم

شیرینی زندگیم پسرم دخترم

حلاوت زندگیم پسرم دخترم

حرارت زندگیم پسرم دخترم

طراوت زندگیم پسرم دخترم

امید و آرزویم پسرم دخترم

عشق من پسرم دخترم

ایمان من پسرم دخترم

شادابیم پسرم دخترم

دکوراسیون زندگیم پسرم دخترم ( دست بابام درد نکنه!)

ای نفس زندگیم پسرم دخترم

نور و چراغ زندگیم پسرم دخترم

صفای من پسرم دخترم

تو مثل گلی خوشبو

تو مثل گلی رنگ به رنگ

تو جلوه ای از هستی

تویی ادامه ی عمرم

تو راز بقاء منی

تو ای راز زندگانی من

عمر تو کوتاست

قدر بدون قدر بدون... "

sssusssusssusss

پ ن: این متن رو بابای گلم ساعت 2:50 بامداد 4/5/81 نوشتن!

صنعتهای ادبی که به وفور و وضوح دیده میشود:

 1. اغراق  2. تشبیه!

ولی خدایی چه ذوقی کردیمااا

 منم یه بیت کوشولو بگم که ازون قدیم ندیما یادمه:

(هندونه یه طرفه نمیشه که،میشه؟ (*) )

بابای خوب و نازم

 من با تو سر فرازم

تو نعمت خدایی

 دائم به فکر مایی

بقیشو یادم نیس! (آلزایمرم بد دردیه مادررر!)

(*) حق کپی رایت برای صاحب اصطلاح محفوظ است!