اول همه با هم یه نفس عمیقـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ!
(بسه چه خبره! درسته که هوا جزء منابع پایان ناپذیره ولی احتیاط شرطه عقله!)
حالا همه با هم یه نیشخند لطیف مث این >
اگه یه مدتی هیچ نشونه ای مبنی بر زنده بودنم به چش نمیخورد، اگه ازتون خبر نمیگرفتم، (بخشش از جانب بزرگونه یادتون نره پلیز!) اگه سال نو رو تبریک نگفتم؛ خب الان میگم!
 «منم به نوبه خودم سال جدید رو به ملت شریف ایران بخصوص اونایی که یه مدتی بهشون سخت گذشته تبریک عرض مینمایم.»

اینم حکایت ما

آمده است در روایات، روزی خواجه نشسته بودندی و غصه بر او چیره شدندی! از ایشون پرسیدند چه شدندی که اینچنین اخمو گشتندی و ابروهای مبارک بهم پیچیدندی و باز نشدندی ینی گره خوردندی!
 خواجه بفرمود: چندیست سفارش کرده ایم آن مخابرات را
 ( که هرچه میکشیم ... و اگر هم نبود... هیییی بسوزه پدر اعتیاد! )
به 4 بند سیم ناقابل، که شعاع هرکدام آن به میلیمتر هم نرسدندی، و ای داد ازین تعطیلات و ای بیداد ازین شانس و ایول به طاقت فوق التصور ما!
تازه به رفیق شفیق مولانا بدپیله هم نتوان زنگیدندی! (ازین مشکل بدترتر از کجا توان یافت ها؟)
در کل توفیق اجباری ترک نصیبمان گشته بودندی!
خلاصه؛ روز و شب کارمان شده بودندی انتظار، ازون انتظار الکیا نه...
ازونایی که تو فیلما نشون میدن، ازونا!
بابا هم در جواب چی شد بابا؟ میان یا نه؟ میگف: شاید این هفته بیاید شاید!
 آره جونم براتون بگه که پشت پنجره مث یه جیک جیکوی غمگین ، منتظر ناجی وصال (وصل به نت منظورمه بابا) نشسته بودمو  ( e  چرا این فعله بودندی نشد؟! Oh مث اینکه یادم رف من الان خواجم. ببخشید یخده احساساتی شدم! )
تا اینکه یه روز یکی زنگید و گفت: آقا وصله! بزن تو رگ!
حالا همه با هم یه صلوات به سلامتی هرچی آی کیوی با ارادس!  ( ترک خیلی سخته من واقعا خوشحالم که سربلند ینی سالمم هنوز )
پندی از یک ترکنده ( ینی ترک کننده) : من تونستم تو میتونی! ( درسته که این ترکنده چیزی از دوست ناباب نگفت ولی از چشاش معلوم بود که رفیق ناباب اونو به این راه کشونده!)
پ ن : به زودی و اگه خدا بخواد حتما میام عیددیدنی! آجیل ماجیلا رو جم نکنید من موندم!