سلام با یک عدد همچین چیزایی، >

< توضیح اسمایل (برای اونایی که منو خیلی دوس دارنو نمیتونن گریمو ببینن! )

گریه از سر دلتنگیو اشک شوق برگشتو کمی هم مظلوم نماییه (  <  خودتون ببینید تفاوتو)

((ایشون بخشی از کامنت یکی از دوستانه که به ما لطف دارن))

>> هر بار که آمدم به صد شوق و امید
     این چشم یکی مطلب از آن هوش ندید

در جواب این بیت:

ای دوست که لطف تو مرا قابل داشت

چندیست که هوش از سر من پا برداشت

سرگرم شدیم به حالی سرمَشت

احوال وخیمی که به ما عارض گشت

(سرمشت : همون سرمست خودمون! ببخشید ما یخده س رو خوب نیتونیم تلفظ کنیم. البت س اول سرمشت بخاطر وجود انرژی باهر جون کندنی بود... چیه؟ خب شعر قافیه میخواد دیگه)

خب همین اول زیاد خودمو خسته نمیکنم. قبل اینکه برم اول نماز روزتون قبول باشه... دوم بیست و سوم منو فراموش نکنین.

***

"بدون شرح" ادامه ی ملطب